 |
 |
 |
 |
kerstmis 2009 | groei | pinksteren 2009 |pasen 2010| epiphanie | pinksteren 2010|
herfstgroet 2010 | pasen 2011 | vraag om medewerking 2011 | ambassadeur voor AJK 2011 | kerstmis 2011 |
|
( Huub Oosterhuis ) ... als er maar licht is, hoe klein dan ook... Kerstmis - het grote feest van het LICHT. Het licht gaat komen - en het is er al. Veel dichterbij dan wij denken. Het is in ons hart, in onze ogen. "Dat ik niet uitval, dat wij allen zo zwaar en droevig als wij zijn Het is niet zo donker als we denken. In dit vertrouwen wens ik u allen een Zalig Kerstfeest en een gezegend nieuw jaar 2012 zr. Claudia Theinert ssps | |||
|
Wahlwiller, 10 oktober 2011 We zijn u dankbaar voor uw bereidheid om op een of andere manier ambassadeur voor het Arnold Janssen Klooster en zijn programma te willen zijn. We ervaren dat er mensen zijn, die baat zouden kunnen hebben bij wat bij ons geboden wordt, maar die het aanbod niet kennen of er te laat van horen. En dat is jammer. Als 'ambassadeur' kunt u op allerlei manieren helpen, zoals
Als u bij het bekendheid-geven dááraan mee wilt werken ondersteunt u ons in onze missie. U bent dan samen met ons bruggenbouwer, die mensen met elkaar in contact brengt. Deze hulp hebben wij nodig en wij geloven dat door samenwerking veel goeds kan gebeuren. In dit formulier kunt u uw bijdrage, uw wensen en uw suggesties aan ons doorgeven. Bij voorbaat veel dank ! zr. Claudia Theinert |
Licht, kind in mij
Mensen die gaan langs vele wegen,
altijd en iedereen op weg.
Geen blijvend huis, geen vaste stede:
altijd verlaten wat je hebt.
Geen vaste koers, geen lichtend baken,
altijd vaarwel en naar waarheen?
Opstaan en weer opnieuw verlaten
wat in de aanvang veilig scheen.
Mensen gaan onderweg tezamen,
spreken en vragen naar elkaar.
Zoeken de wegen als ze dwalen,
wijzen het spoor de ander aan.
Altijd weer nieuwe moed te vinden
en delend van elkanders brood.
Horen naar wat het hart beminde:
Wat is je diepst gewenste droom?
Aankomen wanneer? Nooit ten einde, 
eens toch de lange weg gegaan.
O, mochten wij dan samen delen,
ieder vertelt zijn reisverhaal.
Het laatste doel vereent de wegen:
zal niet herkenning vrede zijn?
Over nog meer moet nu gezwegen,
meer kan een pelgrimslied niet zijn.
[een pelgrimslied]
Het is alweer enige tijd geleden dat u onze vorige nieuwsbrief ontving.
Dankbaar mag ik terugkijken op een gezegende voettocht door Oost-Duitsland in mei, als voorbereiding op mijn Zilveren Professiefeest een maand geleden.
Ik besef steeds meer, dat ons leven een continue pelgrimstocht is. Wij allen zijn en blijven onderweg. En we hebben elkaar hierbij nodig
Wat me op mijn pelgrimstocht zeer getroffen heeft was de gastvrijheid, die we steeds weer opnieuw hebben ervaren. De gastgezinnen hebben ons steeds het gevoel gegeven thuis te zijn. We hebben samen met hen mogen eten - en daarbij werden natuurlijk verhalen verteld.
Voor mij was het indrukkend te horen hoe ze de oude 'DDR-tijd' hebben ervaren en de overgang na de 'Wende' hebben beleefd.
Waar vroeger muren waren, konden wij nu vrij doorheen lopen en de mensen ontmoeten.
En natuurlijk vroegen de mensen ook naar ónze reisverhalen. Zo was het een delen met elkaar, dat hen en ons enorm heeft verrijkt. Ik dacht vaak: zo moet het vroeger geweest zijn, toen de apostelen rondtrokken en gastvrij opgenomen werden. Men vertelt elkaar het nieuws, luistert goed naar elkaar, zonder haast of oppervlakkigheid.
Ik hoop en wens, dat u allen een goede vakantietijd hebt gehad. Dat het een tijd mag zijn geweest van rust en ontspanning, met een nieuw bewustzijn van wat werkelijk belangrijk is in ons leven.
Binnenkort gaan we ons programma hier in Wahlwiller voor 2012 inhoudelijk vorm geven.
Maar deze keer willen we dat niet doen zonder uw hulp.
Natuurlijk proberen we zelf de vinger aan de pols te houden van wat er leeft in onze samenleving, vooral op het gebied van spiritualiteit, en ons programma hierop af te stemmen.
Maar tevens willen we ook u vragen om met ons mee te denken en ons te helpen een programma te ontwikkelen dat zo goed mogelijk beantwoordt aan wat mensen van vandaag nodig hebben op hun innerlijke reis en / of zoektocht.
U bewijst ons een grote dienst indien u aandacht geeft aan dit formulier. Hier kunt u voorkeuren en wensen aangeven en ook wat u eventueel gemist hebt of anders zou willen zien, indien u reeds aan een of meer van onze programma-onderdelen hebt deelgenomen.
Zo kunt u mee bepalen hoe ons programma 2012 er uit gaat zien.
We hopen dat u even de tijd wilt nemen en we kijken met veel belangstelling uit naar uw reacties.
met een hartelijke groet,
en in verbondenheid,
zr. Claudia Theinert ssps
Wahlwiller, 22 april 2011
Diep in onszelf dragen wij hoop;
als dat niet het geval is, is er geen hoop.
Hoop is kwaliteit van de ziel
en hangt niet af van wat er in de wereld gebeurt.
Hoop is niet voorspellen of vooruitzien.
Het is een gerichtheid van de geest,
een gerichtheid van het hart verankerd voorbij de horizon.
Hoop in deze krachtige betekenis is niet hetzelfde
als vreugde omdat alles goed gaat,
of bereidheid je in te zetten voor wat succes heeft.
Hoop is ergens voor werken omdat het goed is,
niet omdat het kans van slagen heeft.
Hoop is niet hetzelfde als optimisme;
evenmin de overtuiging dat iets goed zal aflopen.
Het is de zekerheid dat iets zinvol is
onafhankelijk van de afloop,
onafhankelijk van het resultaat.
(Vaclav Havel)
Het jaargetij om ons heen jubelt het uit: mensen, er is hoop!
Er is alle reden om te hopen, omdat het leven overwint en doorzet. Je kunt het niet vermijden.
Het lijkt misschien wel naïef om zo te praten, op de achtergrond van een oorlog in Libië, een atomaire catastrofe in Japan, hevige aardbevingen over de hele wereld. En zoveel meer.
"Hoop is ergens voor werken omdat het goed is, niet omdat het kans van slagen heeft.
Hoop is niet hetzelfde als optimisme; evenmin de overtuiging dat iets goed zal aflopen."
Zulk een hoop is alles behalve naïef, maar brengt ons tot concreet handelen. Deze hoop roept ons om op te staan. Roept ons uit het doemdenken dat deze wereld toch niet te veranderen is en de ondergang tegemoet gaat.
Het is een hoop diep in ons hart, die ons zegt dat er een weg is, altijd, voor ieder van ons.
En wanneer we die gaan, ieder op zijn/haar heel eigen manier, dan bouwen we tegelijk aan de weg voor alle mensen, waar dan ook ter wereld. Onafhankelijk van de afloop, onafhankelijk van het resultaat, gaat hoop van ons uit en voor ons uit. IEMAND is ons voorgegaan en heeft het aangedurfd om haar te volgen, tot het einde toe - en zo tot ons aller verbazing een deur geopend naar een oneindig begin.
Laten we hetzelfde doen - het leven tegemoet gaan, met hoop in ons hart en een Liefde, sterk als de dood, die alles overwint.
Zalig Pasen!
zr. Claudia Theinert ssps
| Wahlwiller, 23 december 2010
Een mens te zijn op aarde...
Deze woorden waren vaak mijn wegbegeleiders doorheen deze Advent. Er is zoveel nood om ons heen. Ik zie mensen lijden, ver weg en dichtbij. En tegelijkertijd zie ik ook de goedheid van mensen, ver weg en dichtbij. Waarom raakt Kerstmis ons zo diep ons hart? Is het niet, omdat het ons helpt in contact te komen met ons diepste verlangen? Uiteindelijk bedoelen we het toch allen goed. En eigenlijk hunkeren we toch allen er naar gewoon mens te mogen zijn... God wordt mens om ons hierbij te helpen. In ons mens-zijn ontmoeten hemel en aarde elkaar. In ieder van ons openbaart zich God op een heel unieke wijze. Ons leven, zoals het naar ons toekomt, is de leerschool van onze menswording. In onze zwakheid, openheid en ontvankelijkheid openbaart zich tegelijkertijd onze kracht en sterkte. |
Mensen zijn verschillend, zijn uniek, En toch..... hebben mensen dezelfde aarde, Dan vraag ik me soms in stilte af: (Meta)
|
Het is mijn diepe wens voor ons allen, dat dit Kerstfeest ons moge helpen meer mens te worden. Meer oog te hebben voor elkaar, voor de mens die naast ons staat en er niet achteloos aan voorbij te gaan. Zo wens ik ons allen een GEZEGEND KERSTFEEST en een zr. Claudia Theinert | |
Ik voel 't leven van de herfst
van 't afscheid van wat eens verbonden was
en zich weer zal verbinden in nieuwe vormen.
Ik voel 't afscheid van wat eens begon
en nu eindigt.
Afscheid met de belofte van een nieuw begin.
Ik voel 't ritme van mijn leven, mijn kracht.
De energie trekt zich terug tot diep in de aarde om zich te beschermen tegen storm en kou.
't Leven wordt bewaard in haar diepste kern, wachtend op de wedergeboorte.
Ik bedank mij zelf en mijn omgeving voor alles.
Ik wil nu loslaten met de blaadjes van de bomen
in vertrouwen,
in de milde melancholie van 't afscheid
met de belofte van een nieuw begin.
Nevels, zachte regen
kruidig ruikt 't,
diepe kleuren
herfst in mij
om mij heen volheid
rijpheid
't groeide,
't bloeide,
de vruchten zijn rijp.
Ik ga oogsten.
(Els Kikke)
Dwarrelende bladeren, wie kent ze niet in dit jaargetij ?
En wie van ons, die bomen in de tuin of voor het huis heeft staan, zucht niet eens diep bij het vallen van de bladeren... Je bent nooit klaar met het opruimen van die bladeren.
Na korte tijd ziet het er weer zo uit alsof je niets gedaan hebt.
Maar: moet dan alles alsmaar keurig opgeruimd zijn?
Ons leven is toch ook niet altijd even netjes en opgeruimd.
De herfstbladeren herinneren mij er aan dat leven betekent: je durven toevertrouwen.
Ik weet en besef, dat 'toevertrouwen' is een groot woord - en makkelijker gezegd dan gedaan. "Ik vertrouw niemand meer", zo hoor ik mensen vaak zeggen. "Mensen zijn niet te vertrouwen. Het beste kun je nog op jezelf vertrouwen. Dan wordt je tenminste niet teleurgesteld."
Maar- ik sluit me dan ook af van het leven.
Het leven kan dan niet meer naar me toekomen met zijn verrassingen, met nieuwe ervaringen van betrouwbaarheid.
Dus toch: mij durven toevertrouwen aan het leven, zoals de vallende herfstbladeren..?
Zonder veel ophef en in alle stilte vallen de bladeren van de bomen op de grond, die hen verwacht. Het gebeurt bijna op een speelse manier, alsof ze dansen tijdens hun tocht omlaag... Ze dwarrelen rond, draaien vol vreugde om zichzelf. Geen verzet, geen krampachtigheid. Alleen overgang, loslaten om ontvangen te worden. Alsof er in de natuur een diepe verstandhouding is, een innerlijk weten, dat dit nu moet gebeuren en dat het zo ook goed is. Loslaten en ontvangen. Het is niet het einde maar een overgang.
Misschien is de boodschap aan ons wel: Toe maar, volg de beweging van het leven. Wees niet bang om in de vrije val terecht te komen. Je wordt opgevangen.
Kijkt u eens naar zo'n dwarrelend herfstblad bij uw volgende wandeling, op weg naar uw werk, of wanneer u thuis voor uw raam zit. Misschien wordt u dan even stil, en komt er een glimlach op uw gezicht.
't groeide,
't bloeide,
de vruchten zijn rijp.
Ik ga oogsten."
Reeds nu: de belofte van een nieuw begin.
met een hartelijke groet,
zr. Claudia Theinert
Zend uw adem en zij worden geschapen, zo geeft U de aarde een nieuw gelaat."
(uit Psalm 104)
Wahlwiller, 22 mei 2010
ik zit aan mijn bureau en hoop op inspiratie voor deze Pinksterbrief.
Buiten is het eindelijk eens stralend weer.
Graag zou ik liever buiten willen zijn dan hier voor mijn computer te zitten.
De telefoon rinkelt. Nu kan ik een storing eigenlijk niet goed hebben. Toch pak ik de haak en luister naar mijn medezuster, die me opgewonden vertelt: "Als je een echte zaaier wilt zien, dan moet je nu uit je raam kijken."
En, inderdaad - daar was hij, de zaaier... Terwijl ik hier zit te ploeteren is hij ermee bezig een stuk grond opnieuw in te zaaien. Het lag een tijdje braak, maar vandaag was het goede moment gekomen om de grond te bewerken.
Ik ging naar buiten, met mijn camera, omdat hetgeen ik zag mij fascineerde. Met een emmer onder zijn arm met het zaaigoed erin liep de zaaier met grote stappen over de voorbereide aarde, die open en ontvankelijk het zaad ontving. Hier kwam geen machine aan te pas. Het zaaigoed werd uitgestrooid met de hand en je zag de zaadjes in een wijde boog in de opengewerkte aarde vallen. Dit beeld trof me zeer.
De zaaier kwam naar me toe en legde me uit, hoe je het zaaigoed in je hand moet nemen en hoe de vingers ervoor zorgen, dat het goed verdeeld op de aarde kan vallen.
Zaaier en zaaigoed - twee dagen voor Pinksteren...
Nadat de zaaier zijn werk had gedaan, stond ik nog een hele tijd naar de zaadjes op de grond te kijken, en ik moest denken aan een vers uit psalm 104:
"Zend uw adem en zij worden geschapen,
zo geeft u de aarde een nieuw gelaat."
Deze kleine zaadjes, in de aarde geworpen, zijn getuigen van de scheppende levensadem van God. Binnenkort zullen ze kiemen, opengaan, en de aarde een nieuw gelaat geven...
PINKSTERKRACHT - GROEIKRACHT... Ik moest een beetje glimlachen: met deze zaaier heb ik mijn Pinksterboodschap mogen ontvangen. Een inspiratie, die niet achter mijn computer ontstond, maar in de concrete werkelijkheid, buiten, voor mijn raam.
Pinksteren gebeurt in het toelaten van en open staan voor ons dagelijks leven. Dáár waar zaadjes gezaaid worden door liefdevolle en zorgzame handen. Zaadjes van liefde, goedheid, geduld, mildheid, vreugde, vrede... Deze zaadjes zijn in ons hart uitgestrooid door Hem, de liefdevolle Zaaier-bij-uitstek, die met ons leven bezig is en er trouw mee bezig blijft. Die ons de groeikracht die we nodig hebben steeds weer toe-ademt.
Deze zaadjes in ons hart opnemen, ze laten groeien en vruchtbaar laten worden - zo ontvangt onze aarde een nieuw gelaat!
Het kan! Het is mogelijk! In openheid en ontvankelijkheid.
"Kom Adem, adem mij open
Adem, metgezel, neem mij op in je ruimte
Kom, ruach, wind, maak één wat is verdeeld"
verbonden in Zijn Geest,
zr. Claudia Theinert
"Sterk als de dood is de liefde"
Wahlwiller, 3 april 2010
Ieder jaar vervult de GOEDE WEEK me met schroom.
Ik voel me klein en pover ten aanzien van het geheim
dat zich in deze dagen voor onze ogen openbaart.
Het is en blijft te groot voor me. Ik kan het niet aan en ik kan er niet bij.
De mensgeworden Liefde geeft zichzelf weg als dienende Liefde, die zich buigt om de ander de voeten te wassen.
De Liefde sterft aan het kruis en staat weer op - want niets is sterker dan de Liefde.
Niets is sterker dan God, die Liefde is.
Liefde overwint, zelfs de dood aan het kruis.
Liefde neemt haar kruis op zich en gaat de weg doorheen het lijden - het Licht tegemoet.
Pasen - na een lange donkere nacht het eerste ochtendgloren.
Pasen - na een lange donkere nacht het zachte en vertrouwvolle lied van een vogeltje dat zingt van hoop en een goede toekomst.
Pasen - de ervaring, dat een deur weer opengaat, ons een steen van het hart valt- verLICHTing...
Pasen - een hand op mijn schouder, een goed woord - het is goed, sta op, een nieuwe morgen tegemoet.
Pasen - een Liefde die me aankijkt en die me uitnodigt mijn weg verder te gaan.
En ik begrijp het nog niet, dit geheim.
En toch gebeurt het. Het gebeurt in mij en aan mij.
De Liefde komt naar ons toe, glimlachend en uitnodigend.
Stil en zacht worden we geroepen onze weg verder te gaan, het Licht tegemoet.
Geen verwijt dat we niet beseffen wat er eigenlijk gebeurt.
Geen verwijt dat ons antwoord maar schamel is.
Alleen dat éne woord van Hem, die leeft: "VREDE!"
Ik wens ons allen van harte deze VREDE toe.
En dat we een klein beetje mogen ervaren, hoe groot de Liefde is die God voor ons heeft.
ZALIG PASEN!
zr. Claudia Theinert
Voor uitwisseling of reactie, surf naar mijn spiritueel café
Jubel van vreugde en juich.
Verheug u en wees blij met heel uw hart!
De Heer blijft bij u: nu hoeft gij geen onheil meer te vrezen!
Vrees niet en laat uw handen niet verslappen.
De Heer, uw God is bij u.
Uitermate verheugt Hij zich om u, door zijn liefde maakt Hij u nieuw:
Hij jubelt om u van vreugde.
(uit de profeet Sefanja)
Wahlwiller, derde zondag van de Advent 2009
we staan in het midden van de Advent. Naarmate de dagen langer en donkerder worden, neemt het licht van de Advent toe: vandaag branden er al drie kaarsen.
De woorden van de profeet Sefanja spreken me bijzonder aan. In de tijd waarin we nu staan zijn ze voor mij weldadig en bemoedigend .
Ik ervaar zo veel donker om me heen. Mensen die het niet meer zien zitten.
Onzekerheid op bijna alle terreinen: ons wereldklimaat dat zijn evenwicht verliest; natuurcatastrofen die ons tot inkeer roepen; een wereldwijde financiële crisis die ons bewust maakt dat we niet alleen voor ons zelf maar in verbondenheid met elkaar leven en het appél dat dit op ons doet. Als mensen zouden we ons verloren kunnen voelen.
En toch leeft er een hoop in ons, onverwoestbaar als het licht in het donker.
Een dezer dagen liep ik in de late namiddag over de kerstmarkt in Maastricht. Overal zachte kerstmuziek en heel veel mensen. Daar stond het grote verlichte reuzenrad, en de oude draaimolen met zijn gouden paarden en koningskoets. Niet alleen kinderen zaten er in, nee hoor, ook volwassenen.
Ik denk dat het te gemakkelijk is om zo een gebeuren gewoon als commercieel, zoeterig en sentimenteel af te doen. Kijkend in de gezichten van de vele voorbijgaande mensen zag ik een verlangen, een hoop, een diepe wens toch gewoon maar mens te mogen zijn. Mens mét elkaar en voor elkaar. Gewoon mogen leven, in vrede. Met een warme wafel of een beker Glühwein in je hand, of een worst in een broodje.
Ik werd er stil van. Er werd iets in mij geraakt. Misschien de bewustwording van de diepe verbondenheid met elkaar. In het diepst van ons hart bedoelen we het allen toch goed.
En in het diepst van ons hart zijn we allen ook goed.
Is kerstmis niet precies de uitnodiging om dit goede naar boven te laten komen?
Om dit zichtbaar te laten worden in onze woorden, in ons doen en laten?
Vrees niet en laat uw handen niet verslappen.
De Heer, uw God is bij u.
Uitermate verheugt Hij zich om u, door zijn liefde maakt Hij u nieuw.
‘De Heer, uw God is bij u.’ Hij is er, op de kerstmarkt van Maastricht, in de straten en huizen van onze steden en dorpen. Hij is er in onze tranen en onze vreugde, in onze hoop en onze wanhoop. ‘Laat uw handen niet verslappen’. Laat je niet verontrusten. Werk aan een goede toekomst op de plaats waar je staat. De kleine dingen die je doet kunnen deze wereld veranderen. God maakt ons nieuw door Zijn liefde.
Het gaat ons begrip te boven - als we toch maar zouden beseffen wat God met ons en onze wereld zou kunnen doen als we ons aan Hem durven toevertrouwen.
Dat we allen in deze dagen dichter naar het licht mogen toegroeien en het licht van de menswording, het licht van kerstmis, in ons eigen hart mogen ontdekken.
Daar, waar we dit licht durven laten schijnen, wordt Christus geboren. Midden onder ons.
Dan zal er vrede zijn!
Een gezegend kerstfeest en voorspoedig nieuw jaar!
zr. Claudia Theinert ssps
Voor uitwisseling of reactie, surf naar mijn spiritueel café
"Totaal verwelkomen wat er is
is precies hetzelfde
als
totaal afscheid nemen."
J. Koehoorn
De maand november is begonnen met de twee grote feesten van Allerheiligen en Allerzielen.
Beide feesten verwijzen naar een leven na de dood.
November: vallende bladeren, kaal wordende bomen. Tijd van overgang tussen licht en donker.
Voor velen van ons een sombere maand. Nat, koud en kil. 'Om depressief van te worden', hoor ik vaak zeggen... 'Was deze maand maar voorbij'.
In december begint dan de Advent, we gaan dan weer geleidelijk aan het licht tegemoet.
Maar nu - het uithouden van deze tussentijd.
Deze maand confronteert ons met hetgeen we niet graag onder ogen willen zien: de eindigheid en voorlopigheid van ons bestaan.
En toch... Is er niet méér mogelijk dan deze tijd alleen maar uit te houden en hoe dan ook proberen te overbruggen?
Het bovenstaande citaat doet me nadenken.
Me niet verzetten tegen hetgeen er is en nu op me afkomt. Deze novembermaand welkom heten, met al zijn facetten, nuances en stemmingen.
Welke boodschap brengt hij met zich mee?
Is het niet een uitnodiging om erbij stil te blijven staan dat alles in ons leven voorlopig en vergankelijk is?
'Alles heeft zijn tijd', zoals het boek Prediker het omschrijft. Alles heeft een begin en aan alles komt een einde. Ons leven is een voortdurend komen en gaan.
Wanneer ik 'totaal verwelkom' wat er is, betekent dit tegelijkertijd een 'totaal afscheid nemen'.
Verwelkomen veronderstelt ruimte, om het nieuwe binnen te laten komen.
Wanneer ik geen afscheid kan nemen, is er ook geen ruimte om iets nieuws te verwelkomen.
Misschien is het dit wat deze maand ons zou kunnen leren: zoals de natuur om ons heen dat doet: Afscheid nemen. Loslaten. Ruimte scheppen...
Niet alsmaar méér willen hebben. Of dat nu op materieel gebied is of op het gebied van kennis en kunde, van 'relaties', van 'aanzien', enzovoort.
Het geheim van tevredenheid ligt in het minder.
Het geheim van het leven is de eenvoud.
Misschien kan ik me deze maand eens afvragen: Waarvan moet ik afscheid nemen zodat ik iets anders dat van waarde is kan verwelkomen?
Ik wens ons allen toe dat we deze maand november mogen verwelkomen, met alles wat hij ons wil brengen en dat hij ons leert afscheid te nemen van alles wat ons hindert om ontvankelijk te zijn voor het leven.
Stap voor stap en gaandeweg...
een hartelijke groet,
zr. Claudia Theinert ssps
Voor uitwisseling of reactie, surf naar mijn spiritueel café
Alleen waar groei wordt toegestaan,
is rijping mogelijk.
De zomer komt nu eindelijk naar ons toe, met zon en warmte - soms meer dan ons lief is.
Ik loop nu graag langs de velden en geniet van de groeiende tarwe, rogge, gerst of maïs.
Er gaat een groeikracht van uit die je bijna kunt voelen. Een energie, die uitstraalt en zich aan de voorbijganger meedeelt.
Achter ons huis ligt een groot korenveld en ik heb de verschillende fases van dit veld mee mogen beleven.
Maanden geleden werd de zware grond bewerkt. Er werd gezaaid - en een lange tijd leek er niets te gebeuren. Tot op een dag de eerste sprietjes uit de aarde tevoorschijn kwamen. Teer en kwetsbaar nog. Maar aan hen werd de ruimte gegeven om te groeien.
Aan het begin werkte de boer hard om de grond gereed te maken en gunstige voorwaarden te scheppen voor het opkomende zaaigoed. Maar daarna kwam er een tijd waarin hij terug moest treden en wachten. Hij moest loslaten en vertrouwen, dat het zaad, diep in de aarde verborgen, zou gaan kiemen. Hij moest vertrouwen op gunstige weersomstandigheden - iets, waar hij geen invloed op had.
Hij heeft gewerkt alsof alles van hem afhangt, en in zekere zin is dit ook zo. En toch, uiteindelijk gebeurt het wezenlijke buiten hem om, in het verborgen: het wonder van het opengaan van elk zaadkorreltje tot nieuw leven.
Alleen deze houding van de boer maakt groei mogelijk. De houding van alles doen wat ik kan doen, en toch loslaten, om de nodige groei toe te staan, die op eigen tijd en op eigen wijze plaats heeft.
En alleen dan is rijping mogelijk.
Ik zie het koren nu rijp worden. Krachtig en vol energie staat het op het veld, zich uitstrekkend naar zon en regen, meegaand met de wind, die erdoorheen gaat en het laat zingen.
Bent u ooit bij een korenveld blijven stilstaan en hebt u eens geluisterd naar zijn melodie? Het zingt van het leven, dat een continu proces van groei en rijping is.
Dat geldt ook voor ons menselijk leven. Om het tot rijping te laten komen moeten we het de ruimte van de groei geven. Onze grond bewerken, ja, maar ook een tijd van rusten en wachten toestaan...
Is het toevallig dat het koren rijpt in de warmte van de zomer - in de tijd van vakantie?
Is deze zomertijd niet ook voor ons een uitnodiging tot rijping? Het (wat) langzamer aan te doen. Tijd vrij maken om te luisteren naar hetgeen in ons leeft of wil leven .?
Wat is er in mij aan het groeien?
Wat weerhoudt me om, zoals het koren op het veld, me uit te strekken naar de zon en mee te bewegen met de adem van het leven?
Wat is mijn levensmelodie? Heb ik daar ooit naar geluisterd?
Ik wens ons allen dat deze zomer een echte tijd van vakantie mag zijn (latijn: 'vacare'= 'vrijmaken').
Daar waar het mogelijk is tijd vrij maken voor het wezenlijke in ons leven. Tijd om er eenvoudig te zijn. Ons toestaan op adem te komen. Ons toestaan te genieten van de zon en de wind en de regen. Te genieten van een kop koffie of een biertje op een terrasje.
En ondertussen groeit en rijpt het mens-zijn in ons,
zoals het koren op het veld.
Zr. Claudia Theinert ssps
Pinksteren op het station...
stel je voor. je loopt in Antwerpen door de grote stationshal, een hele drukte om je heen.
Mensen lopen langs elkaar heen, lopen je bijna omver om nog net hun trein te halen.
Geschouw met koffers, wachten, mededelingen via de centrale omroep, meestal i.v.m. vertragingen en/of treinwijzigingen.
En dan, doorheen de drukte, hoor je opeens een zachte vrouwenstem door de luidsprekers klinken.
Een stem die onverwacht anders is. Geen officiële mededelingen. Een stem die zegt, dat alles begint met het eerste begin. Wanneer je leert lezen dan begin je met 'a-b-c', en bij het zingen, dan begint het met 'do-re-mi.'. En dan begint er een lied door de omroep te klinken. Mensen kijken op, verbaasd. Wat is dit.? En er gebeurt méér: een jonge man voelt zich zodanig aangesproken, dat hij met het lied begint méé te dansen. Een jong meisje sluit zich aan - en voordat je het weet, is er een grote groep reizigers, die mee danst!
Op de gezichten zie je verbazing, vreugde, verwondering. Steeds meer mensen voelen zich geïnspireerd om mee te doen, of het nu in het midden van de hal is of ergens aan de kant.
Ze beginnen soms nog heel voorzichtig en met huiver - maar de vonk springt over!
Er groeit een ongekend enthousiasme dat zich steeds verder uitbreidt... spontaan, totaal onverwacht.
Als buitenstaander zou je kunnen zeggen: deze mensen zijn dronken, zoals dat destijds op Pinksteren van de leerlingen gezegd werd. toen ze vol van de Geest in vreemde talen begonnen te spreken en uitbundig hun vreugde tot uitdrukking brachten.
Ik vermoed, dat de ervaring van de apostelen met Pinksteren zoiets was als het gebeuren in de stationshal van Antwerpen. Mensen die geraakt zijn door een onverwacht gebeuren, geraakt door een lied dat er opeens is, een lied dat uitnodigt om mee te zingen, en zelfs om mee te dansen. Een lied dat iedereen aanspreekt en dat mensen samenbrengt. Een lied dat niet moeilijk is - alles begint vanaf het gewone begin, met de eerste letter, of met de eerste toon. Durf die toon maar te zingen. De ene toon roept de ander op. soms tot je eigen verbazing en verwondering.
Verbazing en verwondering over hetgeen mogelijk is . dát is Pinksteren.
Eenvoudige vreugde, het ervaren van gemeenschap; ogenblikken die mensen bij elkaar brengen - dát is Pinksteren. Die momenten waar je elkaar begrijpt en aanvoelt, zonder veel woorden, waar je elkaar ontmoet in je mens zijn - dát is Pinksteren.
Als je ervoor openstaat. Als je je laat raken. Als je niet aan de kant blijft staan.
Dan kan het gebeuren, in jou en in mij, waar dan ook, wanneer dan ook. In een kerk of in een stationshal, Gods Geest waait waar Hij wil.
Met een vrij en eenvoudig hart onbevangen het leven naar me toe laten komen en erop antwoorden, op mijn eigen manier. Met een dans, een woord, een glimlach, een blik . Dat waar ik enthousiast over ben ('enthousiast' = 'vol van God'), dát springt over en werkt aanstekelijk.
Gods Geest is uitermate "besmettelijk", als een virus dat je gehele programma door elkaar kan gooien.
Wees dus voorzichtig als je van controle en overzichtelijkheid in je leven houdt!
Maar, dit virus is tegelijkertijd ook het beste wat je kan overkomen, omdat die Geest leven-gevend is en tot waarachtig leven bevrijdt. Het is het lied van God dat in ons hart wil zingen.
Wij kunnen het leren, stap voor stap, noot voor noot.
Kijk maar hoe het in de hal van Antwerpen gebeurde...
Klik hiervoor op de foto hiernaast en vergeet niet je geluid aan te zetten. Laat je meenemen in een verrassend pinkstergebeuren...
Het is mijn wens voor ons allen, dat we tot die mensen mogen horen, die méé dansen, in het station van Antwerpen - of waar dan ook ....
Dat we de moed hebben onze eigen toon te zingen, er gewoon mee durven te beginnen.
Dat werkt aanstekelijk en geeft anderen de moed om het óók te doen.
Zr. Claudia Theinert ssps
Paasboodschap
Wahlwiller, 8 april 2009
Beste lezer,
We staan nu midden in de Goede Week, waarin we het mysterie van het Leven vieren - het mysterie van Degene die we God noemen. Drie dagen van intense liturgie proberen ons erbij te helpen dichtbij Jezus en het geheim van zijn passie te komen: We ontmoeten Hem in zijn innerlijke strijd, zijn lijden, eenzaamheid, leegte en dood .
We kunnen ons hierbij afvragen: is dit alles niet tevergeefs geweest .? Zinloos.?
En dan is er stilte, een hele dag, tussen Goede Vrijdag en Pasen. Terug naar het gewone.? Bijkomen van de verschrikking van de afschuwelijke dood die Hij moest ondergaan .?
Een tijd ertussen - we hebben die blijkbaar nodig in ons leven. Het wezenlijke van ons leven heeft tijd nodig om te groeien. Wachttijden zijn groeitijden. We kunnen ze als vervelend zien, maar ook als uitnodiging tot rijping. Verrijzenis gebeurt niet meteen. Vooraf aan Pasen: een hele lange dag én nacht voor hen die rouwen om de dode beminde.
Maar dan . als de tijd ervoor is gekomen, dan hoor je de Liefde weer spreken!
Na een lange, donkere nacht, vroeg in de morgen, staat een vrouw op om haar dode beminde te gaan zoeken. Ze kan zich er niet bij neerleggen dat Hij er niet meer is. Toch vindt ze Hem niet. Het graf is leeg. Liefde kan niet door de dood worden bedwongen.
Liefde kent geen dood, verrijst uit de as en staat op, gericht op het leven.
Maria Magdalena, de liefhebbende vrouw aan het graf, ontmoet een Liefde die de dood overstijgt.
Een Liefde, die ook háár oproept niet bij het graf te blijven zitten, maar voor het leven op te staan en dit leven aan anderen te verkondigen.
De vroege Paasmorgen begint met een complete ommekeer: Maria Magdalena herkent dat haar beminde Jezus niet bij de doden te vinden is, maar in het Leven. Ze leert haar gerichtheid op het verleden los te laten en geheel in het NU aanwezig te zijn. Liefde eindigt nooit. Ze strekt zich naar ons uit elke keer wanneer we haar nodig hebben en helpt ons om telkens weer op te staan. Liefde geeft het nooit op.
Enkele weken geleden wees me iemand op een ontroerende videoclip over een jonge man, die zonder armen en benen geboren werd. Hoe is leven mogelijk als je het onder zulke condities moet leven? Hoe zit het dan met het leven in volheid, dat Jezus belooft, wanneer je met zulk een handicap moet leven?
Deze jonge man laat me op beschamende wijze zien: JA, het kan!
[voor de videoclip: klik hier]
Leven in volheid betekent niet een leven zonder pijn, strijd of tranen. Maar leven in volheid houdt in het geheel van het leven te verwelkomen, zoals het op mijn pad komt.
De ervaring van onvoorwaardelijk bemind te worden maakt het mogelijk onszelf van harte te aanvaarden zoals we zijn in onze menselijkheid en onvolkomenheid.
Dit bewustzijn verbindt ons met anderen en roept ons op elkaar te helpen op weg te blijven naar bevrijd leven, doorheen en dankzij onze verwondingen en onze kwetsbaarheid - ons steeds méér openend voor de verlossende genade van Zijn Liefde.
De Liefde sterft niet op het kruis. Ze laat juist in het diepe lijden haar kracht zien. Dat gaat ons begrip te boven. Ons verstand kan dit niet aan en verzet er zich tegen.
Maar ons hart weet dat het waar is. Sterk als de dood is de liefde.
We mogen in alles vertrouwen op de kracht van de verrezen Christus, die ons tot leven roept.
Wanneer we deze kracht in ons binnenlaten, komen we tot werkelijk leven en ervaren we het leven in zijn volheid - ook zonder armen en/of benen, met en in al onze beperkingen.
Dat wij dit komende Paasfeest vreugde, vrede en leven mogen ervaren - en dat we allen gezegend mogen worden met Zijn Liefde.
Zalig Pasen!
zr. Claudia Theinert ssps
namens
zr. Maria Hildegard Brokamp ssps
(overste)
en alle zusters van het Arnold Janssen Klooster
Zo wonderlijk ...
het is precies op het feest van de Openbaring des Heren - Epiphanie . het feest van Gods reddende Komst, als Licht voor alle volkeren .
Het is een buitengewoon stralende dag, met een diepblauwe hemel, en alles ligt vol sneeuw, zoals lang niet meer is gebeurd.
Het is ijzig koud maar het licht en de sneeuw roepen me naar buiten, goed ingepakt met sjaal, muts en al, en ook de kamera gaat mee. Mijn ogen moeten even wennen, de zon schijnt en weerkaatst op de glinsterende sneeuw. Het is heel stil.
De sneeuw omhult alles als met een zachte, stralend-witte mantel.
Ik loop het veld in en kan het niet helpen: ik huppel als een kind en spring in de ongerepte sneeuw. Hoe eigen is het toch aan de mens om sporen achter te willen laten!
Wat is dit heerlijk. En ik lach, en ik zing, en ik loop en ik blijf staan om alsmaar weer te kijken naar die wonderlijke schoonheid om me heen.
Straks zal dit alles weer verdwijnen, maar nu is al die schoonheid om me heen - en ik ben er deel aan!
De zon lacht me toe. Ik moet denken aan de eerste zin uit de lezing van deze feestdag:
Sta op, laat het licht u beschijnen, Jeruzalem,
want de Zon gaat over u op
en de glorie van de Heer begint over u te schijnen. (Jes 60)
Ik zie Hem verschijnen in dit stralende licht om me heen, met alles bedekkende zachtheid.
Ik ervaar Zijn uitnodiging: Sta op, laat het licht u beschijnen.
Dat licht roept me tot leven en verwondering.
Sneeuw, zoveel sneeuw aan het begin van dit nieuwe jaar. Toevallig - of teken van belofte.?
Mijn hart ontvangt het als belofte.
Dan moet ik opeens denken aan Israël in oorlog met Palestina. En aan zoveel andere landen waar duisternis regeert en het Licht ver te zoeken is. En, wonderlijk genoeg, hierover spreekt Jesaja óók:
"Want zie: duisternis bedekt wel de aarde, het donker de volkeren, maar over u gaat de Heer op en zijn glorie is boven u verschenen." (Jes 60)
Er ís duisternis, en toch verschijnt het Licht. Wanneer gebeurt dit?
Het gebeurt wanneer ik de moed heb om voor het leven op te staan en me te openen voor het Licht dat naar me toe wil komen. Me door dat Licht laten beschijnen maakt me weerloos en kwetsbaar. Maar, is niet precies deze kwetsbaarheid ontwapenend?
Ik blijf stil staan voor enkele grassprietjes, die bedekt zijn door de sneeuw. Hoe kwetsbaar staan ze daar. Weerloos dragend - en tegelijk: het maakt ze zo mooi en in hun kwetsbaarheid sterk.
Sta op, laat het licht u beschijnen.
Durf je in het licht te laten zien, zonder verdediging of wapenrusting.
Strek je handen uit naar het Licht en kijk om je heen
- zo veel tekenen van stille belofte en aanwezigheid.
Ik maak een foto's van dit moment. Niet om het vast te houden, maar om het te delen met iedereen die er voor openstaat.
Er is veel duisternis om ons heen en in ons eigen hart. Ik ontken het niet. Maar- er is ook Licht dat naar ons toekomt. Onze enige toekomst - als we het binnenlaten in openheid en kwetsbaarheid.
En dan zal het gebeuren:
Bij het zien hiervan zult gij met blijdschap worden vervuld
en uw hart zal bonzen en wijd worden van vreugde.
(Jes 60)