Lichtpuntjes...

Zij zijn er wel, in ons dagelijks leven. Klein en bescheiden vaak, vlug over het hoofd gezien. Wij vinden ze niet in het grote nieuws, omdat zij niet de moeite waard lijken. En toch doen zij ons leven, geven zij ons hoop en moed om door te gaan.

Komt ook U lichtpuntjes tegen, en wilt U ze delen, dan kan dat, door ze aan ons op te sturen - via e-mail of gewone post - en wij geven hen hier een plaats.
Vele kleine lichtjes bij elkaar kunnen veel bewerken en het donker doordringen.
Ons e-mail adres voor het opsturen van Lichtpuntjes: Lichtpuntjes

Hieronder vindt u de eerste lichtpuntjes, waar hopelijk nog vele mogen volgen.

Nick Vujicic, een knappe jonge man met een stralend gezicht. Hij heeft alles mee, zou je kunnen zeggen... Een stralende jonge man, te benijden, toch...? Maar dan zie je dat hem iets ontbreekt: hij heeft noch armen noch benen! En je wordt stil. Je ziet deze jonge man voor een hele groep jongeren ervan getuigenis geven dat hem helemaal niets ontbreekt. Nick laat hen en ons zien, dat je het kunt winnen. Ook al val je en lig je hopeloos op de grond - de beslissende vraag is: Wil je blijven liggen, of ga je de strijd aan om weer op te staan ? En als je hiervoor kiest, dan maakt het je sterker en je ontdekt je mogelijkheden en ervaart de kracht van het leven. Dan kan het gebeuren, dat je volop in het leven staat, ook al heb je geen armen en benen. JE LEEFT. Wat een getuigenis! Het heeft de kracht ook ons te bewegen om na elke val weer op te staan !

Claudia Theinert

Verrassende gastvrijheid
Een dagwandeling op de voorlaatste dag van het jaar, een stralende dag met ijzige kou. Het was een heerlijke ervaring de winterse natuur tot ons te laten spreken.
Weer terug in Puth, ons uitgangspunt, hadden we toch iets warms nodig voordat de auto ons weer richting thuis zou brengen. Tevergeefs zochten we naar een café. We waren blij, een dame met een hondje te zien, iemand die ons hopelijk bij onze zoektocht zou kunnen helpen. Helaas, het meest dichtbij zijnde café was nogal op behoorlijke loopafstand. Maar, toen kwam het onverwachte: de mevrouw met hondje nodigde ons uit om voor een kopje koffie met haar mee te komen - we stonden bijna voor haar huis...
Overweldigd volgden we haar en het hondje. Met wandelschoenen en al mochten we het huis binnenkomen. We wilden in de keuken gaan zitten, maar neen, het was de woonkamer, die op ons wachtte: een heerlijk warme plek, waar we mochten genieten van een kop cappuccino met een koekje erbij. Ons koekje had ook de bijzondere interesse van het hondje, dat meteen vriendschap met ons sloot!
We hebben een tijdje gezellig met elkaar gepraat en na een poosje kwam ook de heer des huizes thuis, die zich graag bij ons aansloot. Ik was werkelijk getroffen door de gastvrijheid van deze mensen.
Hoe vaak gebeurt dit nog in onze tijd - zo'n spontane uitnodiging aan twee vreemden die voorbij komen? Toen we vertrokken waren we geen vreemden meer voor elkaar. De vreugde van de ontmoeting nemen we mee in ons hart. Zijn het niet juist deze momenten die ons doen leven? Even in het voorbijgaan. oog hebben voor een andere mens .
Veel dank aan de dame met het hondje.
Claudia Theinert

December 2008 - SPREKENDE STILTE

Tien mensen zijn het weekend vóór Kerstmis bij elkaar gekomen om temidden van de drukte van alle uiterlijke voorbereidingen op Kerst aandacht te schenken aan de innerlijke ruimte van de stilte.
Voor sommigen was het een eerste keer, anderen waren reeds meer vertrouwd met zo'n weekend. Voor allen gold echter dat ze waren vervuld van een verlangend zoeken naar wat nu écht levengevend is.
Het was een indrukwekkend samenkomen. Het ervaren van de gemeenschappelijke stilte, de momenten van delen en naar elkaar luisteren, dat alles creëerde een sfeer van vertrouwen en openheid, die weldadig en hartverwarmend was. Ons hart ging open en de sprekende stilte werkte genezend.

Een bijzonder indrukwekkend moment was toen wij ná een stille meditatie een stuk klei kregen. Het voelde fijn en zacht aan en onze handen begonnen als vanzelf te kneden en te vormen. Ons gevoel volgend lieten we onze handen aan het werk gaan - en we waren allen verbaasd en getroffen door het resultaat van onze creativiteit.
Wat iedereen uitbeeldde was een stuk van zijn of haar innerlijk verlangen. Toen we met elkaar deelden hoe ons beeld ontstaan was en wat we erbij hadden ervaren, waren we getroffen te ontdekken, dat hetgeen we in de stilte hadden gehoord vorm gekregen had in het stukje klei. Wij allen voelden dat tijdens het werken met de klei 'iets' in ons aan het werk was, 'iets', dat vorm wílde krijgen, dat geboren wilde worden.
In de beelden die voor ons stonden zagen we de SPREKENDE STILTE.

Dit weekend heeft ons de bijzondere ervaring van verbondenheid, van oprechte medemenselijkheid en van genegenheid voor elkaar geschonken.
Dit kan gebeuren wanneer mensen, geleid door de ster van hun verlangen, elkaar vinden en ontmoeten, in openheid en kwetsbaarheid. Ja, dan gebeurt het wonder dat we met Kerstmis vieren: waarachtige menswording in stilte en kwetsbaarheid.
Claudia Theinert

April 2008
Op 29 juni wordt onze medestichteres Hendrina Stenmanns zaligverklaard. Het is reden tot feest.
Waarom eigenlijk, zo zou men zich kunnen afvragen.
Een Zaligverklaring in onze tijd - is dit niet uit de tijd?
Wat moeten wij ermee ... wat kunnen wij ermee...?
Voor mij, kind van deze tijd, is dit een waardevol gebeuren. Het herinnert mij eraan, dat er mensen waren en zijn, die iets betekend hebben door hun zijn. Mensen, die in iets geloofd hebben en de moed hadden, ervoor te gaan. Eenvoudige mensen, zonder pretenties. Mensen die een liefde uitstraalden, die tot op de dag van vandaag nog doorwerkt en ons oproept, hetzelfde te doen, namelijk te kiezen voor het leven zoals het ons gegeven is, in het hier en nu.
Hendrina Stenmanns was zo een mens, een zalige mens...
Zr. Claudia Theinert

Mensen kunnen zalig zijn, soms zelfs heilig!
Je ontmoet ze in je leven
op bekende en alledaagse plaatsen
mensen die door hun wijze van zijn
jouw leven helemaal anders maken.
Ze geven van hun tijd
en jij krijgt de kracht
om ook jouw tijd te geven.
Ze geven van hun liefde
en jij krijgt de kracht
om ook jouw liefde te geven.
Ze geven van hun talenten
en jij krijgt de kracht
om ook jouw talenten te geven.
Ja, het voelt telkens zalig aan
als deze mensen in je buurt zijn.
Als je bij iemand over hen spreekt
durf je zonder schroom zeggen:
'Dat is een zalige mens!'
Sommige van die zalige mensen
blijven door hun manier van leven
diepe indruk op je maken
en worden zo'n belangrijke bron
van levenskracht dat je ze
nooit meer kunt vergeten.
Hen wil je voor altijd eren.
Die zalige mensen zijn werkelijk
HEILIG!
Antoon Vandeputte

uit: Actueelkrant Oktober - November 2007 - Bijschrift . AF 972 . ©UM
Uitgeverij Muurkranten vzw . Monnikenwerve 1 . 8000 Brugge
Tel. 050 31 26 01 . Fax 050 31 05 50 . www.muurkranten.be . e-mail: info@muurkranten.be

December 2007
Vandaag bereikte ons deze tekst, ingezonden door Els Rongen-Buskermolen. Een tekst die tot nadenken brengt - en misschien ook een glimlach in onze ogen - als lichtpuntje voor anderen...

Roger Laeven, een jonge man uit Roermond is een geestelijk dagboek begonnen te schrijven. Op een gegeven moment werd hij zich bewust, dat het ook anderen zou kunnen helpen op zoek naar de eigen innerlijke weg. Het is inspirerend te zien en te volgen, hoe een jonge man uit onze tijd de moed heeft, 'het pad van de Liefde' te gaan.
U kunt hem ontmoeten op zijn weblog: Bespiegelingen op het pad van de Liefde

Enkele maanden geleden was een group jongeren voor een weekeind bij ons in huis.
Na een week bereikte ons het volgende, hartverwarmende verslag:

Besinnliche Action

De jongerengroep "Life-Teen"
op bezinningsdagen
in het Arnold Janssen Klooster te Wahlwiller

Het is vrijdag, 20 april 2007 op de parkeerplaats van het Arnold Janssen Klooster. 10 vrolijke en levendige jongeren stappen de auto's uit. Met hen zijn 7 begeleiders en een hele boel goede zin. Zij horen bij de christelijke jeugdgroep "Life-Teen" en willen de komende drie dagen als bezinningsdagen doorbrengen in het Arnold Janssen Klooster, dat uitblinkt met een mooi gebouw, aardige zusters, een betoverend park en uitstekende kost. De jongeren zijn tussen 13 en 19 jaar oud en zij allen zijn hier vanuit dat ene motief: GOD! Hoe verschillend zij ook zijn, ze zijn verbonden door het geloof in God en dit maakt hen tot een gemeenschap zoals men haar maar zelden tegen komt. "Life-Teen" is een jeugdkerk die in de jaren 80 in Amerika werd gesticht en sindsdien jongeren in vele landen der wereld weet te bezielen. In 2003 stichtten geëngageerde vrijwilligers en functionarissen van het Bisdom Aken de eerste "Life-Teen-Parochie" in het idyllische dorpje Süsterseel aan de Zelfkant. In haar driejarig bestaan is "Life-Teen" bestendig gegroeid. Een eigen muziek-band met slagwerk, gitaren, zangers en zangeressen, bestaande uit jongeren en begeleiders, draagt bij tot een ontspannen sfeer en nodigt de jongeren steeds weer uit tot meezingen en meedansen. Het is hun doel, jongeren weer enthousiast te maken voor de kerk, in het bijzonder voor de eucharistie en zo te laten zien dat kerk niet alleen iets voor oude mensen is. Tijdens deze tweede bijeenkomst in het klooster met als thema "Speelplan van het leven " staat de teamspirit als hoofdthema centraal en zou de jongeren ertoe dienen aan te moedigen zichzelf niet alleen als toeschouwer in het geloof te zien, maar als speler mét en vóór God. Het programma maakt enthousiast met zijn vele rollenspelen die enerzijds een voetbalteam, anderzijds een groep van cheerleaders zijn en over thema's uit de sportwereld praten en dit dan wederom op het geloof betrekken en de jongeren tot teamleden van God maken. In de deelgroepjes werden dan de verschillende thematieken van het rollenspel, die een weg tot God laten zien, besproken. Hoogtepunt van de bezinningsdagen is de eucharistische aanbidding met mogelijkheid tot een biechtgesprek op zaterdagavond in de gezellige kapel van het klooster. Uiteindelijk is er op zondag een geslaagde afsluiting, waar iedereen het weekeind nog een keer nagaat en tot slot een roos aangeboden krijgt als teken van het geloof en Gods liefde, om die kracht te vinden, die men in het alledaagse leven nodig heeft om het geloof te verkondigen.

Steffen Penners (16) & Julia Severins (13)